Hiç titremesin ne eLin ,
Ne de bana werdiğin yüreğin , siL qitsin ..
ßana inanmadın,qüvenmedin ya,
Hiçbirşeyin önemi kaLmadı benim için ..
ßuruşturup bir yana atsan
ßeLki bu kadar acımazdı kaLbim ..

Hiç titremesin eLin, siL qitsin ..
ßen sensiz kaLmam nasıL oLsa..
Dünyanın öbür ucunda da oLsan ,
Gözümü yumsam,yanımbaşımda oLacaksın ..

her düşüşünde gözümden siyah damlaların, birikmiş keder, unutulmamış acılara bi taş daha konuluyo kalbimde...Ürperen tenim değil, ruhum bu sefer. öyle bi esiyor ki rüzgar, kalmayacak senden diye inatla haykırıyor yüzüme.Cok soğuk bu gece.bütün hücrelerim kalbimin ortasında inatla tütmeye devam eden küllerin etrafına dizilmiş, küllerin yeniden alev almasını sağlayacak o közü bekliyorlar sanki..ama düşen her damla, bir parcasını daha söndürüyor gitmeden...Islak seyler ateş tutmaz ya hani bütün sanslarımı harcarcasına akıtıyorum siyahlıkları...Soğuk gözümden cıkmasını fırsat bildiği damlaları daha yere ulasmadan donduruyor...acı dolu saatlerde, yere düşen her damlada ayrı bi haykırıs duyuyorum.Donmus olan her bi damla paramparca olmadan önce acıyan gözlerle bakıyorlar bana.her bi damlada ayrı bi öLüm.
her ölümde ayrı bi keşke dilimde.
Bilinmezliğin sonsuzluğuna bilerek düşüorum..Düş'lerimin sıcaklığını düşüşlerimin soğukluğu bastırıyor..terli terli aşk içiyorum..kalbime bez koyanda yok...geceleri aklımın üstünü örtende.Hasta olucaksın diyende..

Yalnızlığın sevgilisiyim ben artık...
cokLuk içinde bi yokluk
sevinc içinde bi keder..
dünya üzerinde bi Leke...
vazgeciyorum bende||
Ve son bi ses gitmeden...
TabuLa Rasa cağrıyor işte küllerimi...
""
sus.
sus ki gülesin ağrıyan yerlerinden artan azimle
gövden kabuk bağlamış, acıya bitmiş ağaç gibisin
durduğun yerde düşüyor yaş iki damla şeklinde belki de mevsim
bitmiyor aşk çünkü mezarı yok

biliyorum.. yaptıklarım saçma. biliyorum.. beni kimse anlamıyor. ama öyle bir şey ki bu hayatımda ilk defa yaşadığım,tarifi olmayan o kadar güzel bir duygu ki.ağlamalarıma,üzülmeme,acı çekmeme rağmen o kadar güzel bir a$k ki. bende kendimi anlayamıyorum artık.. herkes gitti,herşey bitti tek sen varsın sanki etrafımda.gördüğüm anda gözlerimin parlamasını sağlayan,gördüğüm anda kalbimin hızlı atmasını sağlayan kişisin SEN.hiç olmadığım kadar mutluyum ve mutsuzum. evet.! hem mutluyum hem mutsuz.ilk defa bu kadar derin yaşıyorum duygularımı,ilk defa kayboluyorum senin gözlerinde,ilk defa bağlanıyorum delicesine.ilklerim hep sende yaşanıyo peki ya sonlarım..? ben sonlarımıda seninle yaşamak istiyorum yine bir ilki seninle gerçekleştirmek istiyorum.gözlerinin içine baktığımda aynı anda gülüp ve ağlayabildiğim tek kişisin sen.! nasıl oluyor.? deme bende bilmiyorum dedim ya buda bir ilk.bu kadar derinden,içten nasıl seviyorum seni.beni sana bağlayan ne.? bu kadar sevginin sırrı ne .? bu soruları soruyorum kendime peki cevap.? cevap yook.! bulamıyorum.. ben bunları kendime açıklayamazken başkaları bunun açıklamasını bekliyor benden. ben sevgimi sözcüklere,cümlelere dökemezken bir cevap bekleniyor benden.! senin varlığına nasıl alıştıysam,nasıl bağlandıysam,nasıl delice sevdiysem yokluğunuda dayanarak bunun üstesinden gelicem. acı çekicem,üzülücem,ağlıcam ama varlığına nasıl alıştıysam yokluğunada alışıcam.! seni özlicem belki dayanamıcam her gün ağlıcam seni unutamadığımın farkına varıcam ama alışmaya çalışmak diye bir şey yok yokluğuna alışmak zorundayım...!!
KAHRETSİN UNUTMAK ZORUNDAYIM

Gidiyorum!
Yağmurlar şehrine ıslanmaya
Denizlerin ötesinden,
Buhar olup
Kirpiklerine yağmaya...

Sana bakıyorum
Oturduğum arka koltuktan
Ardıç ağacının altında
Ardıç kuşlarından, ödünç aldığın
Kırık kanatlarını çırpıyor
Saçlarını sallıyorsun...

Kolların yoktu
Bana, son defa sarıldığında
Boynumda asılı kalmış,
Kesmiştim omuzlarından
Şimdi benimle beraber
El sallıyoruz sana
Hoşçakal mavi düş...

Mecburdum gitmelere
Mecburdum,
Yosun kokulu hayallere
Seni terk'etmelere...

Yağmur yağıyor
Pencereme küçük, küçük
Kalpten damlacıklar vuruyor
Her dokunuşumda dağılıyor,
Ağlıyor(:,<(
Ağlıyor(:,<(
Ağlıyor(:,<(
Sevdaya yetim kalmış
Çürümüş bedeninde
Kırık, dökük
Kalpten damlalar.........

(ibrahim çamalan)

Kırılmaya yüz tutmuş kelimelerin isyanından başlıyorum kendimi aynaların pullu sırrından dökmeye Eski bir hezimetin an be an çoğalan esmerliğinde sızlıyor yalnızlık denilen işgüzâr oyun Sök beni yaranın tınlayıp durduğu beyaz kâğıt hiçliğinin satır önlerinden, gör nasıl hıçkırıp delirecek şair o zaman Nedeni bana kalan susuşun namsızlığı içimizi kötüye çıkaran Ey dağ çiçeği

Uyu ve rüyama kahırlansın hasır altı edilen gözyaşımın tuzu Ömrümden uzun acılarım var Sen uyurken hiç ağladın mı? Kendine kör kalmayan aynalarım kırıldı, döküldü sırrımın sahtiyanı yüzümden Sınanmamış hayatın denenmemiş intiharlarıydı solukladığım Ruhumun tanrıçası yalnızlık ısıttı bileklerimi kasım akşamlarında Yusuf gömleğini yırtsın şimdi Züleyha diye… Dursun ve derin derin boğulsun aşk kendinde Al cismimi aşka çarp, nasıl olsa tarumar kıyametlerin mecazında sere serpe yokluğa uzanan benim Acı yalnızlığın gıyabında yaşanır mı? Aşk senden bir alıntıdır künyemde ve hangi anlamı yüklerlerse yüklesinler senden başka anlamı yok aşkın

Bin beterim hezeyanın haykırışından da, sükûtum darp izi taşıyor anlık yakarışlara Zamanın serseriliğinden an kaybına uğruyor nifak düşlü cinnetlerim Ham vakitlerin güç yetmezliğinde barınırken alın çizgilerimi silen sızı, öfkeye delâlet ıslıkları boğumluyorum gırtlağımda Kandil ışığında seyrediyorum yüzüme bulaşan karanlığı Kırk beşlik ampullerin tafrası yetmiyor gözyaşımı sarmalayan ah’ı aydınlatmaya İfademi alıyor kayda geçilmemiş hikâyenin geçmiş zaman suretli celladı Tenimde kalıyor kanımın içime akmamışlığı Ey dağ çiçeğim!

Giderek sıklaşan bir acı tutunuyor diz kapaklarıma Nefesime karışıyor iç kanamalı nikotin efkârı Kırık bir mihraptayım şimdi Oturup seyrediyorum kallavi hüzünle dağılan kalbimi Ebkem kasırgaların yanağında dövünen yağmurların gölgesinde mahmurluğuna sesleniyorum sesimin Açılmıyor feryadımın suskunluğu Irak ülkesinin umutlarına, ırak düşen çocuklarına benziyor sana ırak’lığım Gittiğim her sen Felluce, döndüğüm her ben Bağdat Yıkılırken tapınak sütunları yeryüzünün üstüne bir elem dolaşıyor dilime: Saten bir tendir ölüm doğarken giydiğimiz

Gecenin şafağında aşk üstü yakalanırken kalbim, nur olup iniyorsun benzimin senliliğine Saçların karda yıkanırken soğuk ülkelerin ayazına yaslıyorsun ömrünü Kibrit kutularına yığılan bungunsuz yangınların islenişini çekiyorum ciğerlerime Sana şiir olmak için katlediyorum bütün şairlerin şah damar şiirlerini Ne çok aynısın yüzümle Bakma bana öyle ela gözlüm! Çünkü üstü hep bende kalıyor zifiri hayallere müptela gidişlerin Dar zamanlara rastlasa’da aşkın hayattan arta kalan anları, oyala gözlerini ne olur Bir yanı doludizgin yaşamaksa da diğer yanı ertelenemez sondur gözlerine bakmanın

Fikr-i delilikle yıkarken tuvâllere resmedilemeyen ürpertimi, toplu katliam merasimlerimde buluyorum can sürgünü bedenimi Melekler solumdan atlıyor uçurumlara, tamamlamak için yokluğunun eksik harflerini Iska geçebilseydi rüzgârım saçlarını belki intiharı fermanlardım benliğime Belki çığlığımı düğümlerdim kirpiğinin en avuntusuz yerine Bir masal bulup kaçabilir miyim kendimden sen uzağına? Aşkın çıplaklığına kaç yalan sığdırılabilir ki? Şımarık mevsimlerde biteviye kavrulsa da hicranım bendesiyim güle vuran sevdanın Göğsüme dağ gibi yuvarlansa da fırtınalar aşkının ölmezi benim

Bir deniz kadar ıssız ve ıslak gözlerim Çoğul yangınlardan geldim, düşlerim yanık Su içsem harlanır her yanı ceylanın Değsem ıhlamur yaprağına, düşer bütün baharlar bahtımdan Silinirim uzak ara benden sıyrılan yüreğimin kamburundan İzafiyette kavrulan her mevsim kendi sınırından çatlar, rüzgâr bir kurşunluk gövde durur kendine Şen şakrak avunur nehirler; sahi ömrünün en dalgın an’ında zifiri aşk şiirlerde kaybolan hüzün kimin? Kabil’in damarlarından emdim zehri Habil yok sayıldı kavim tutanaklarında İnsandım ilk hâlim kadar Ben sende kimliğimi kaybettim Oysa seni en iyi yokluğun anlatıyor o som sessizlikte Dağ çiçeğim

Terlemiş bir uğultu saplanıyor kulağımın örsüne Çaresiz sesler doluyor zamanın kendini kovaladığı düşlerime Hazirandan kalma ıssız günlerin alacalığını biriktiriyorum kısır hayatın güncesinden Suskun bir kavga oluyor güncem Nasır bağlıyor talihe zift çeken karakışlar Yansız kalıyorum yanıma Ah’ın törpülüyor ömrümün kızıla çalan harflerini Gemiler gelip geçiyor da seferi bitmiş kalabalığımdan, yalnızlığından vuruluyor ‘hoşça kalma’lar Aramızda ağlanacak ne kaldıysa sende dursun Ezberimde tutuşan bizsizlik yeter bana

Mahrem kaygıların cenderesinde sesimi yutuyorum Kaybettikçe feryadımın rengini, yol boyu savrulan gidişlerine sunuluyorum, yeniden yansın diye ellerim
Ey sevdiğim! Aynalardaki seni kıracak kadar ölesim var ölesim… Kaldığın ayrılığa ve daldığın yaraya gömülesim var gömülesim…

Bu senin imtihanın diyor bir ses… Ve diğer bir ses sabretmemi emrediyor. !

İçim bu kadar yıkıkken hangi kent kabul eder beni içine. İçimin içsizliği değil miydi beni kaldırmalara düşüren. Ölüme hiçken geçiyordu dakikalarımız. Kentin kendine sığamaz oldum. Bana dar geldi sebepsiz susmaların…


Saçlarımın mahreminde saklıyordum o adamı. . O adam ki yakasında biriktirmişti günahlarını... Ceketinin iç cebinde gizleyebiliyordu maskesini. Seviyordum onu tenha sokaklarımda. Bir başka kentin bir başka adamın kadını olmak acıtmıyordu ruhumu. Bana en çok acı veren onun suskunluğuydu. Onun acıtan küfürleri vardı. Bir konuşsa kim vurdu ya giderdi harfleri… Kelimelerin sol tarafına kurmuştu suretini Ne zaman yazmaya başlasam aklımın hiçliğine çarpıyordu adı…

Suskunluğumu ödünç almıştım geceden… Karanlık büyüyordu yüzümde. Koridorlarıma birikmişti bütün kirli yağmurlar. Sesimde avazı içime karışmış bir adam vardı. Bir bilse arka bahçemde neleri gömdüğümü… Nelere katlanamadığımı…


Bu kentte diri cesetler gördüm. Konuşan, acıkan, kusan ve hiç sevmeyen kalpler gördüm. Oysa cesetlerin tek hakkı değil miydi çürüdüğünü bilerek susmak... Susuyorum şimdiler de ve belki de çürüyorum… Bir bankın eskimiş tahtalarına bırakıyorum ağrılarımı. Şiir papirüslerine asıyorum gözlerimi… Ah yüreğim hangi şehrin bayat gününü yedin ki bu kadar acı çekiyorsun?

İki durak vardı. İki gün üç nokta girmişti aramıza. Sen çoktan gitmiştin de benden. Ben kendimi asıyordum sokak lambasına. Boşluğa düşüyordum. Bir tek o adam yetiyordu yetimliğime…

Bayat bir şiir tadındaydı ölüm.

Dizlerime hangi gidişin yokluğu bulaşmıştı da seni terk edemiyordum. Ellerime karışmıştı teninin tuzu ama aramızda koca bir yıkıntının faili vardı. Enkazı kaldırılmamış çocuk gülüşümle uğurluyorum seni karşı kıyılara. Demir gemilerim batıyor nemli gözlerimde. Kirpiğimi martısız denizlerde tuza batırıyordum…

Parmak izlerinde seni arıyordum.

Demli bir çayın koyuluğuna uzanıyordu dudaklarım.
Paldır küldür düşüyordun aklımdan.
İçimde bu kadar çokken dışıma az geliyordun…
En olmadık yerde inanıyordun yalanıma…
En olmadık kentte en olmadık sokakta en derinime düşüyordun.
Mahremini saçlarımda gizlediğim o adam sendin. Seni sevmeler ütopyasında hiçe vuruyorken zaman bekle ve gör seni nasıl sustuğumu…




Yasemin Yıldırım

Sustum ben öylece gidişine şahit sustum en acı sözden korkarak sustum sen giderken
Bir hoş çakal sözünden İki damlaydı içimde suskunluk ‘’Bir başka göze bakamam senin gözlerine baktığım gibi’’ derken Sustum.
Öylece

Gidişine kal deyişim musallat olmuşken ‘’Vazgeçtin mi? ’’ diye sordun
Susarak söyledim ’’asla vazgeçmem.! ’’ diye ‘’Seviyorum seni.! ’’ dedim Yine inanmadın.
İnanmayacağını bile bile
Söyledim Sustum

Sen bir daha ağlama diye
Sustum sadece Sustum ki bu çığlık daha da büyümesin Kanım akıttım kendime
Sustum ‘’seni seviyorum’’ diyemeden Sustum

Bütün inançlarımı yitirirken
Sen, benden yittin Ben aşka hainken sana doğru
Sen, olduğun yerde kaldın Sustuk, birlikte sustuk sadece
Sözler tükenirken Susmanın alfabesi olmalıydı mutlaka! Susmanın bir ses tonu! bir rengi!
Birlikte sustuk, acının taaa orta yerinde ‘’Söyleyecek sözün var mı? ’’dedin, ben sustum, tükettim sözleri
Sustum öylece
İçimden söyledim ‘’seni ne kadar çok sevdiğimi’’

Sustum kendime lanet ederken
Bir bir yitirdim umutlarımı Kaderime sustum, kendime küstüm Öylece bıraktım seni, bir helallik alamadan almayı zaten hiç hak etmedim
Ben senin günahın kaldım sustum yinede...
Hakkım yok sevmeye bir daha diye İçimde yangınlar.
Boranlar koparken sustum Sen ‘’git’’ diyordun, ben sana ‘’kal’’ diyemiyordum
Sustum, kederime, sustum Sen orda kaldın, ben yangın yerinde

Kendi ordusuna yenik bir askerim, kendi okumla vurdum kendimi İçimde savaş çığlıkları varken, ben sustum ‘’sen gitme’’ diye Savaş meydanında yenik bir askerdim Kalbim sökülmüş, ağzım prangalaşmış, dilim lal Her yenik asker kadar dik durdum, sen gidene kadar Yeniden savaşacak güç aradım Yeniden susmamak için

Sustum Sadece sustum

Sen sustun

Biz sustuk.

Bir yerlerde benim için de çarpan bir yürek var mıdır bilmiyorum ama ben senden başka hiçkimsenin sevgisini istemiyorum! Senin kokun, senin sıcaklığın, ve senin güzelliğin yeryüzündeki hiçkimsede olamaz ve senin yerini hiçkimse alamaz Benim sadece senin melek yüzüne ihtiyacım var Zaman dursun,dünya dönmesin, ömrümün bu en güzel rüyası sonsuza kadar bitmesin Seni benden almaya Tanrı'nın bile gücü yetmesin Sadece senin ellerin olsun sımsıkı tuttuğum, sadece senin gözlerin olsun içinde kaybolduğum, sadece senin kokun olsun yastığımda duyduğum! Sakın gitme bahar gözlüm, hiç ama hiç bırakma beni, senden uzak olursam nefes bile alamam, sensiz geçecek bir tek ana katlanamam Eğer hayat diye bir şey varsa o sensin! Sen benim nefesimsin, Tanrı'ya uzanan ellerimsin, dularımda gitmeyesin diye yalvaran sesimsin Ölüm de senden gelsin bana tıpkı hayat gibi! Ecelim olacağını bilsem bile hiç durmadan koşarım senin kollarına, senden gelecek ölm bile tatlıdır, hoştur bana Bana karşılık beklemeksizin sevebilmeyi öğreten, tanıdığım, sevdiğim ilk adam İyi ki varsın, iyi ki hayatımdasın Sonsuza kadar seninim!

“Bir yenilgi sonrasında
Gece; 04.26
Bir fincan kahve,
Bir karalama kağıdı,
Bir kalem,
Küllükte yanan bir sigara
Ve tüm hücrelerimde sen”


Dışarıda köpek sesleri
Sevdadan mı, efekt için mi?
Yoksa isyan mı haykırdıkları?
Beni ayakta kılan, sevdan!

İçindeyim gece karanlığının
Karanlık ve kararsızlık değil midir hayat?
Bir ışık gerekiyordu geceye ve hayata
İkisini de aydınlatan, sevdan!

Düşten güzeldir gece
Kapkaradır ve sonrası aydınlık
Düşsüzlüğüme düş! Yarat kendini
Geceye ve düşe renk veren, sevdan!

En güzeli düşlerini düşlemek
Düşlerine su gibi sızıp dolaşmak
Düşlerim, düşlerin bir olduğu an,
Anı anlamlandıran, sevdan!

Mutlu olmakmış yaşama amaç,
O halde düşlerde yaşamak gerek.
Arıt kendini düş düşsüzlüğüm(d)e;
Düşsüzlüğüme düş olan, sevdan!